Voor Jennifer begon het allemaal niet voor de klas, maar in de zorg waar ze werkte als verpleegkundige. Toch zat het lesgeven er al vroeg in. “Tijdens mijn opleiding en werk als verpleegkundige merkte ik dat ik het begeleiden van collega’s en studenten eigenlijk het allerleukst vond,” vertelt ze. “Of het nu ging om opdrachten of iemand wegwijs maken op de afdeling. Daar kreeg ik energie van. Toen dacht ik: hier wil ik meer mee.” De stap naar het onderwijs voelde spannend, maar ook logisch. “Ik wist dat ik op het mbo wilde lesgeven. Juist daar kan ik mijn praktijkervaring doorgeven.”

Rowie, schoolopleider bij de Opleidingsschool van MBO Amersfoort herkent dat profiel meteen. “Dat is precies wat we nodig hebben,” vult ze aan. “Mensen uit de beroepspraktijk die het klaslokaal binnenkomen en het onderwijs verrijken met echte ervaringen.”

De kracht van de opleidingsschool zit volgens beiden in de combinatie van leren en werken. Jennifer: “Tijdens mijn opleiding leerde ik theorie, maar pas in de praktijk viel alles op z’n plek. Het is een beetje zoals je rijbewijs halen. Dan begint het pas echt. Voor het eerst alleen voor de klas staan, dát is het moment waarop je groeit.”

Rowie knikt: “We zorgen ervoor dat theorie en praktijk continu met elkaar verbonden zijn. Door intervisie, opdrachten en intensieve begeleiding. We kijken samen: wat werkt in de praktijk? En waar heb je hulp bij nodig?”

Die wisselwerking maakt het verschil. Jennifer: “Ik kon dingen die ik op de opleiding leerde direct toepassen. Bijvoorbeeld de ‘zes rollen van de docent’. Dan ga je observeren, daarmee oefenen en uiteindelijk wordt het iets van jezelf.”

Een belangrijk ingrediënt van de opleidingsschool is de nauwe samenwerking met de Hogeschool Utrecht en Hogeschool Windesheim.

“De lijntjes zijn heel kort,” vertelt Jennifer. “Je kent elkaar, het contact is laagdrempelig. Dat maakt het makkelijk om te schakelen.” Rowie vult aan: “We werken intensief samen met de instituutsopleiders. We zien elkaar bijna wekelijks. Daardoor weten we precies wat er speelt; bij de student, op de werkvloer én binnen de opleiding. Het voelt soms als één team, of zelfs een familie.” Die verbondenheid zorgt ervoor dat studenten zich snel thuis voelen.  “Na mijn eerste stage was ik hier al een bekend gezicht,” zegt Jennifer. “Dat helpt enorm.”

Volgens Rowie begint goed opleiden met een veilige basis. “Onze rol is om een omgeving te creëren waarin je mag leren, fouten mag maken en jezelf kunt ontwikkelen. Daarbinnen bieden we maatwerk; de ene docent heeft meer begeleiding nodig dan de andere.”

Jennifer heeft dat zelf ook zo ervaren. “Ik voelde me echt gezien. Er werd gekeken naar wat ík nodig had. Dat gaf vertrouwen.” Dat vertrouwen is cruciaal, benadrukt Rowie. “Als iemand lekker in z’n vel zit, zie je dat meteen terug in de klas. En uiteindelijk profiteren studenten daarvan.”

Voor Jennifer kwam het besef dat ze écht docent was niet in één keer. “Dat groeide. Maar tijdens mijn vierde stage dacht ik: nu is het serieus. Minder voorbereidingstijd, hele dagen voor de klas. Dan moet je er staan. En toen merkte ik: ik kan dit. En ik vind het geweldig.”

Die ervaring is precies waar de opleidingsschool op inzet, zegt Rowie. “We leiden mensen op in de praktijk. Dat maakt ze sterker, zelfverzekerder en beter voorbereid.”

Wat Jennifer onderscheidt als docent? Haar praktijkervaring. “Ik gebruik altijd echte casussen uit de zorg. Ik heb in de psychiatrie gewerkt, in de gehandicaptenzorg, ouderenzorg. Dat neem ik allemaal mee. Dat maakt de les levendig.” Rowie ziet dat als een enorme meerwaarde. “Dat is precies wat studenten nodig hebben. Geen ‘platte’ theorie, maar verhalen die het beroep tot leven brengen.”

Tijdens haar opleiding ontwikkelde Jennifer zich niet alleen als docent, maar ook als coach. “Tijdens mijn stage werkte ik veel als leercoach. Studenten van verschillende niveaus, met eigen leerdoelen. Dan moet je continu schakelen en echt kijken naar wat iemand nodig heeft.” Die ervaring neemt Jennifer nu mee. “Ik wil dat studenten zich gezien en gehoord voelen. Dat ze plezier hebben, maar ook echt iets leren.”

De opleidingsschool is niet alleen een leerplek, maar ook een motor voor vernieuwing. Rowie: “Nieuwe docenten brengen een frisse blik. Ze stellen kritische vragen en komen met nieuwe werkvormen. Dat houdt ons scherp.” Jennifer herkent dat. “Tijdens intervisies en meekijken bij andere opleidingen, zoals de Hotelschool, doe je weer nieuwe ideeën op. Dat neem je mee naar je eigen lessen.”

Voor wie twijfelt om de overstap naar het onderwijs te maken, heeft Jennifer een duidelijke boodschap. “Gewoon doen. Ik had vroeger faalangst en vond presenteren verschrikkelijk. Als je mij tien jaar geleden had gezegd dat ik nu voor de klas zou staan, had ik je niet geloofd.” Toch deed ze het. “En het heeft me zóveel gebracht. Ik ben gegroeid als professional, maar ook als mens.” Rowie ziet dat vaker gebeuren. “Dat is het mooie van dit vak. Mensen ontdekken kanten van zichzelf die ze nog niet kenden.”

De urgentie is groot, benadrukt Rowie. “Er is een tekort aan docenten. Daarom is het belangrijk dat we blijven investeren in goede begeleiding en opleiden in de praktijk.” Haar ambitie voor de toekomst is helder: “Nog meer maatwerk, nog betere begeleiding en vooral: meer mensen enthousiasmeren voor het onderwijs.” Jennifer is daar het levende bewijs van. Eén van de docenten die na de opleiding is gebleven. Iets waar Rowie trots op is: “Dan weet je dat je het goed doet.”

Wat levert de opleidingsschool uiteindelijk op? “Docenten die stevig staan, zichzelf kennen en studenten echt verder helpen,” zegt Rowie. Jennifer vat het persoonlijker samen: “Ik voel me als een vis in het water voor de klas. En dat had ik nooit verwacht.”